آیا می شود بدنی بدون بوی بد عرق داشت؟

خاطره بدی از بوی عرق همیشه مرا آزار می‌دهد. در آغاز دوران نوجوانی همسایه‌ای داشتیم که دختر زیبایی تقریبا هم سن و سال خودم داشت. یک روز تابستان که از دوچرخه سواری در بیرون از خانه خسته شده بودم در حالی که خیس عرق شده بودم به خانه برگشتم. به محض ورود به خانه متوجه شدم خانم همسایه همراه دخترش به خانه ما آمده‌اند. من درحالی که نمی‌دانستم چه بوی عرقی تمام بدنم را احاطه کرده، با خوشحالی و سرعت هرچه تمام تر لباسم را عوض کرده و به اتاق پذیرایی رفتم. بعد از سلام کردن به خانم همسایه در کنار دخترش نشستم و تازه داشتم سر صحبت را باز می‌کردم که این دختر زیبا با لحنی تمسخر آمیز به من گفت: "چه بوی بدی میدی؟" دلم می‌خواست زمین دهان باز کند و مرا بدرون خود بکشد. از آن زمان به بعد دئودرانتهای متعددی را در اتاق خواب، کیف ورزش و ماشین گذاشتم که دیگر این حادثه ناخوش‌آیند تکرار نشود.

آیا بوی بدن طبیعی است؟

مسلما این اتفاق اولین و آخرین مورد نخواهد بود و برای کنترل این بو هرکاری که ممکن باشد باید انجام داد. بروز بوی بد عرق از زمان بلوغ شروع می‌شود. علت بروز آن افزایش ترشح هورمون آندروژن در بدن است. به همین دلیل عرق بدن کودکان سالم بد بو نیست.

نکته بسیار مهم این است که خود عرق بدون بو است و باکتریهای سطح بدن در این محیط مرطوب شروع به تکثیر سریع می‌کنند. در واقع آنچه که بعنوان بوی عرق احساس می‌شود مواد ترشح شده از این باکتریها است. چی شد؟ حالتون بهم خورد؟ ولی این یک حقیقت ناخوشایند از زندگی ماست.

عرق به عنوان یک عامل تنظیم کننده دمای بدن می‌باشد و اختلال در تولید آن ممکن است عوارض جبران ناپذیر جسمانی ایجاد کند.

غدد ترشح کننده عرق در تمام سطح بدن پخش هستند ولی بیشترین میزان تکثیر باکتریها در نواحی کشاله ران، زیر بغل، پایین کمر و کف پاها می‌باشند. به این ترتیب شستشوی منظم این نقاط با صابونهای آنتی باکتریال می‌تواند در کنترل بوی بدن کمک کننده باشد. کنترل بوی کف پا بسیار مهم است بخاطر اینکه پاها در طول روز مدت زمان زیادی در کفش هستند و محیطی گرم و مرطوب برای تکثیر باکتریها ایجاد می‌کند. این بو نه تنها در خود پاها احساس می‌شوند بلکه کفشها نیز از این بو در امان نخواهند بود. برای کاهش بوی پا علاوه بر اسپریهای ضد باکتری، پوشیدن جورابهای کلفت و جاذب آب بسیار مفید هستند.

راههای اصلی کنترل بوی عرق:

1.     بعد از شستشو بدن خود با صابون آنتی باکتریال، بدن را بطور کامل خشک کنید. سپس بلافاصله از مامهای ضد عرق زیر بغل استفاده کنید. لازم به ذکر است که دئودرانتها به تنهایی ضد عرق نیستند و فقط مانع از انتشار بوی بد ناشی از باکتری می‌شوند. مامهای ضد عرق معمولا حاوی ترکیبات خوش بو نیز هستند.

2.     زیر بغل خود را همواره خشک نگه دارید. باکتریها به سختی در مناطق خشک بدن زنده می‌مانند.

3.     محلول آب اکسیژنه می‌تواند بسیاری از این باکتریها را نابود کند. برای این منظور یک قاشق چایخوری آب اکسیژنه 3% را در یک فنجان آب معمولی حل کنید و روزی 3 بار این محلول را به زیر بغل خود با پنبه بمالید.

4.     اگر در محل کار خود زیاد عرق می‌کنید، حد اقل هفته‌ای دوبار لباسهای کار خود را بشوئید. با این کار از تعداد باکتریهای اولیه تکثیر یابنده در عرق کاسته خواهد شد.

5.     پرهیز از مصرف غذاهای چرب و ترکیبات بودار مانند سیر، پیاز و ادویه‌های معطر. این ترکیبات بودار به منافذ غدد عرق هم دسترسی می‌یابند و بوی عرق را تغییر می‌دهند.

6.     در موارد هیپرهیدروزیس (افزایش میزان عرق بدن) با پزشک خود مشورت کنید. راههای بسیاری برای کنترل میزان تولید عرق وجود دارد که بر اساس میزان تولید آن، راه درمان هم تعیین می‌شود.

7.     موهای زیر بغل و کشاله ران را بطور مرتب بتراشید. وجود مو در این منطقه مانع از مرگ باکتریها در هنگام خشکی پوست می‌شود.

با رعایت نکات بالا بیشتر موارد بوی بد عرق بدن از بین خواهد رفت. همانطور که دیده می‌شود نکات بالا عوامل پیشگیری کننده از ایجاد بو هستند و با رعایت بیشتر بهداشت می‌توان به نتیجه مورد نظر رسید. استفاده از دئودرانت هیچ گونه خطری ندارد ولی بدلیل موقت بودن اثر آن بهتر است موارد موثرتر را در اولیت قرار داد.

دکتر فریدون بهنیا DrFBehnia@yahoo. FR